04: Douzo yoroshiku!

Ore, Masara Taun no Satoshi. Yume wa Pokemon Masutaa ni naru koto!
Koitsu wa ore no aibou, Pikachuu!
Minna mo Pokemon-sagashi ni, zenryoku de ikou ze!

Kojarzycie? Tak właśnie rozpoczyna się czołówka anime Sun i Moon. Jak być może część z Was domyśliła się, jest to przedstawienie się Asha. Bohater mówi w nim, jak się nazywa, skąd pochodzi i co jest jego celem. Jednakże, wyraża się w sposób wysoce nieformalny i bardzo potoczny, nie może więc posłużyć nam za przykład. Zobaczmy, jak przedstawianie się po japońsku wygląda w rzeczywistości.

Japońska kultura – tak jak i naród, od którego się wywodzi – jest bardzo ułożona. Japończycy mają odpowiednie schematy zachowania i wypowiedzi na niemalże każdą okazję. Nie jest więc zaskoczeniem, że sprawy mają się tak samo w przypadku przedstawiania się. Język japoński dysponuje czymś, co możemy nazwać formułką przedstawienia się. Służy ona podaniu rozmówcy podstawowych informacji na swój temat. Warto nadmienić, że umiejętność przedstawienia się po japońsku jest przydatna – w japońskim kontekście kulturowym tej formułki rzeczywiście się używa.

Ukłon to podstawa!

Wszystko będzie zapisane za pomocą roumaji oraz hiragany i katakany, o których możecie przeczytać w jednym z poprzednich wpisów. Jeśli chodzi o wymowę, jej opis znajduje się na początku tego artykułu.

Japońska formułka przedstawienia nie jest długa. Składa się z kilku zdań, obramowanych za pomocą grzecznościowych zwrotów. Zacznijmy od początku.

1. Konnichiwa (こんにちは) jest pierwszym, co mówimy. Oznacza tyle, co polskie „dzień dobry”, stanowi więc sam wstęp.

2. Hajimemashite (はじめまして) to drugi punkt naszej prezentacji. Zwrot ten znaczy mniej więcej „zaczynijmy.” Wraz z konnichiwa, stanowi formalne wprowadzenie, po którym przychodzi czas na właściwą treść formułki.

3. Watashi wa X desu (わたしはXです) jest tym, co mówimy jako trzecie. Jest to moment, w którym ujawniamy, jak się nazywamy. Naturalnie, nazwisko – bo to je podajemy – zmienia się w zależności od mówiącego. Miejsce, w którym powinno się znaleźć, zostało oznaczone jako X. Tak więc, osoba nazwiskiem Kowalski przedstawi się, mówiąc „Watashi wa Kowalski desu”, a Nowak powie „Watashi wa Nowak desu.”

W tym momencie uzyskujemy pewną dowolność – to, co mówimy od tego momentu, nie podlega tak sztywnym wytycznym, jak treść poprzednich punktów. Można wspomnieć tu o pochodzeniu, kraju, miejscowości, zajęciu, zainteresowaniach lub swoich planach. Zawartość formułki ulega zmianie w zależności od rozmówcy i okoliczności. Na potrzeby tego tekstu użyjemy zdań dotyczących, po kolei, pochodzenia, miejscowości, zajęcia i zainteresowań.

4. Pourandojin desu (ポーランドじんです) znaczy „jestem Polakiem.” W przypadku przynależności do innego narodu, automatycznie zmienia się też pierwsze słowo w tej kwestii. Dla przykładu, Amerykanin powie „Amerikajin desu”, a Francuz – „Furansujin desu.” Jak sugerują te przykłady, nazwy większości krajów europejskich – i nie tyko tych – w języku japońskim pochodzą z angielskiego.

5. X kara kimashita (Xからきました) mówi naszemu rozmówcy, skąd przybyliśmy, tudzież gdzie mieszkamy. X oznacza tu nazwę miejscowości. Tak więc, mieszkaniec Warszawy opisze się, mówiąc „Warszawa kara kimashita”, a osoba z Krakowa powie „Kraków kara kimashita.” Nie należy jednak używać tej części formułki, jeżeli znajdujemy się w swojej miejscowości.

6. Watashi wa X desu (わたしはXです) tym razem kryje w sobie nazwę naszego głównego zajęcia. W miejscu, w którym znajduje się X, należy wstawić swój zawód lub pozycję. Student powie „Watashi wa gakusei* desu”, prawnik „Watashi wa bengoshi desu”, a nauczyciel – „Watashi wa sensei desu.”

* aby powiedzieć, że jest się uczniem szkoły podstawowej lub gimnazjum, należy dodać do słowa gakusei, odpowiednio, shou lub chuu. Uczeń szkoły średniej to z kolei koukousei.

7. Watashi wa X ga suki desu (わたしはXがすきです) ujawnia, co jest naszym zainteresowaniem, tudzież co lubimy. X jest to rzeczownikiem oznaczającym taką właśnie rzecz. Osoba lubiąca książki powie „Watashi wa hon ga suki desu”, miłośnik anime powie „Watashi wa anime ga suki desu”, a fan kultury Japonii może użyć „Watashi wa nihon bunka ga suki desu.”

8. Douzo yoroshiku (どうぞよろしく) kończy naszą formułkę. Jest to prośba do rozmówcy, którą można przetłumaczyć jako „proszę o łaskawość.” Po tym czekamy już na reakcję drugiej osoby.

Oto, jak wygląda przykładowe przedstawienie się:

Konnichiwa. Hajimemashite. Watashi wa Kowalski desu. Pourandojin desu. Kraków kara kimashita. Watashi wa koukousei desu. Watashi wa nihon bunka ga suki desu. Douzo yoroshiku.

„Watashi wa Lizardon desu.”

Gdyby to Ash postanowił przedstawić się w poprawny sposób, brzmiałoby to następująco:

Konnichiwa. Hajimemashite. Watashi wa Ketchum desu. Kantojin* desu. Pallet Town kara kimashita. Watashi wa Pokémon Toreenaa** desu. Watashi wa Pokémon baatoru*** ga suki desu. Douzo yoroshiku.

* na potrzeby wpisu uznajmy, że Kanto jest krajem

** Trener Pokémon

*** Walki Pokémon

A na koniec ciekawostka. Chociaż nie należy to do standardowych elementów formułki, rozmawiając z rówieśnikami lub innymi fanami, można wspomnieć także o Pokémonach. Jeśli chcemy powiedzieć, że je lubimy, powiemy „Watashi wa Pokémon ga suki desu.” Można też zdradzić rozmówcy, jaki jest nasz ulubiony stworek. Powiemy wtedy „Watashi wa Pokémon de X ga ichi ban suki desu”. gdzie X oznacza naszego faworyta.

Jak widać, japońska formułka przedstawienia nie jest bardzo trudna. Niektóre jej części są mocno sformalizowane, lecz inne pozwalają nam na użycie kreatywności. Jej znajomość jest do tego przydatna, zwłaszcza w razie kontaktów z Japończykami. A jak wyglądałaby w Waszym przypadku? Dajcie znać w komentarzach! Jeżeli macie jakiekolwiek pytania lub uwagi – także piszcie śmiało.

2 komentarze do wpisu „04: Douzo yoroshiku!

Dodaj komentarz

wp-puzzle.com logo